Choreografia: Daniel Abreu (Hiszpania)

Tańczą: Bartosz Figurski, Elwira Piorun, Karolina Kroczak, Szymon Osiński

Premiera tego spektaklu odbyła się dokładnie rok temu 27.03.2010 roku. Daniel Abreu, młody utalentowany hiszpański choreograf przygotował z tancerzami Zawirowań znakomite przedstawienie, które przez rok zdążyło już objeździć kawałek świata.  Było na festiwalach teatrów tańca w Kownie,   w Jerozolimie i w Madrycie. W tym roku wyjedzie do Nowogrodu, Mińska i Tokio. O sukcesie przesądził klimat przedstawienia, jego precyzja w połączeniu ruchu ciała i przestrzeni. Jego niepowtarzalny klimat, który przekazuje  prawdziwe emocje, wszystko to, co odbywa się poza kadrem naszego codziennego widzenia.

Punktem wyjścia jest zawsze ciało i ruch. I dążenie do pokazania go oczom, które podziwiają i oceniają. Których obecność powoduje, że przybieramy pozy, które mogą być znaczeniem i dążeniem do porozumienia.

Poza kadrem – to znaczy w polu widzenia, ale nie działania. Takiego, które mogłoby zmienić znaczenie obrazu i słowa.

Każda decyzja coś oznacza, implikuje, że coś za nią stoi. Obraz sugeruje, że stoi za nim decyzja, wykluczająca inne obrazy i inne punkty odniesienia.

Taniec zatem jest wehikułem służącym do dotarcia głębiej, do sensu i znaczeń relacji obserwowanych z zewnątrz. A wszystko po to, aby opowiadać za pomocą obrazów, które porzuciły swoje ramy.

Daniel Abreu rozwija osobisty styl i język tańca, kształtujący się w różnorodnych choreografiach będących etapami poszukiwań. Analizuje najdrobniejsze detale ruchu, łącząc go jednocześnie z innymi środkami wyrazu (fotografia, teatr).

Spektakle są zazwyczaj oszczędne w formie, minimalistyczna scenografia podkreśla rolę światła i ruchu.

Przejdź do rezerwacji >

“Pejzaż emocjonalny interesuje mnie bardziej niż fabuła”

Przez siedem zaledwie lat pracy na czele swojego zespołu tanecznego, tancerz, choreograf i reżyser Daniel Abreu stworzył ponad 30 spektakli, stając się jednym z najpłodniejszych młodych hiszpańskich twórców. Ostatnie miesiące nie były wcale mniej pracowite. Premiera z polskim zespołem Teatr Tańca Zawirowania, którą można było oglądać na ostatnim Festival Madrid en Danza, oraz czekający na premierę spektakl Línea Horizontal stworzony z grupą Proyecto TITOYAYA to tylko dwa przykłady. W przyszłym roku w Mercat de les Flors w Barcelonie oraz Auditorio de Tenerife zagości spektakl Animal. O tym wszystkim Daniel Abreu opowiada na www.danza.es.

- Danza.es: Podczas ostatniej edycji Festival Madrid en Danza Teatr Tańca Zawirowania pokazał pana spektakl Fuera de Campo. Jakie to było doświadczenie?

-  Daniel Abreu: Oficjalna premiera odbyła się w marcu tego roku w teatrze Stara Prochownia w Warszawie, po krótkim i intensywnym okresie 20 dni tworzenia spektaklu. Cudownie było znaleźć się w kraju tak różnym od twojego, gdzie nie rozumiesz ani słowa i z zimą, jaką znasz jedynie z filmów. Czuję się naprawdę wyróżniony tą możliwością. Zespół składa się z bardzo dobrych tancerzy, którzy wyrastają z innego języka ciała, przez to zebranie ich energii zabrało dużo czasu, co jednak nie zakłóciło wcale procesu tworzenia spektaklu. Pamiętam, że czułem trochę presję akcji promocyjnej, którą w międzyczasie prowadzono, ponieważ pracowałem dość wolno. W końcu, podczas premiery, zdałem sobie sprawę, że spektakl był czymś wyjątkowym zarówno dla całego zespołu, gdyż stawiał ich w zupełnie innym miejscu, jak i dla mnie, ponieważ praca, którą obserwowałem, urzekła mnie całkowicie. Spektakl ma powolny rytm, jest oparty na obserwacji, skupiony na kontakcie i relacjach, ze zmianami mojej idei w czasie procesu twórczego. Kiedy tancerze przyjechali ze spektaklem do Madrytu, bałem się, że zagubili istotę naszej pracy, ponieważ wyjechałem zaraz po premierze w Warszawie, bez przejrzenia wszystkiego, ale ucieszyło mnie, że zatroszczyli się o to, co pojawiło się w czasie naszej pracy i cudownie tego bronili na scenie. To fantastyczny zespół.

„My, nadzy i bezbronni”

A gdyby tak zabrać człowiekowi wszystko to, co dała (lub czym obciążyła) człowieka kultura, cywilizacja, procesy socjalizacji? A gdyby tak zapomnieć o wierzchniej warstwie i pokazać to, co pod nią ukryte?

Kim moglibyśmy wtedy być? Jak byśmy wówczas wyglądali?

Daniel Abreu wraz z tancerzami Teatru Tańca Zawirowania ukazuje człowieka, który stoi, bezbronny wobec życia i świata. Człowiek, który nie może skryć się za tym wszystkim, co otacza go na co dzień. Jest sam. I, rzecz najbardziej dramatyczna, jest sam wobec samego siebie.

Ową bezbronność, emocjonalną nagość obserwujemy w spektaklu patrząc na serię, chwilami pozornie nic nieznaczących, gestów, poprzez, choćby i najdelikatniejszy, ruch. Swym spektaklem "Fuera de Campo" Abreu udowadnia, że każde uczucie, każde najdrobniejsze drgnienie duszy można wyrazić tańcem. "Fuera de Campo" to tylko ludzie, a właściwie ich ciała - brak scenografii, brak kostiumów, brak słów.

Przekazywać złożone prawdy w ten sposób to zadanie co najmniej niełatwe. Trzeba dokładnie wiedzieć, co chce się powiedzieć i znaleźć taki środek wyrazu, by publiczność była w stanie właściwie ten przekaz odczytać. Rzecz jasna, musimy pamiętać o tym, że tego typu spektakle nie są dla każdego widza - zakładam bowiem, że publiczność "Fuera de Campo" to ludzie przede wszystkim pragnący COŚ zobaczyć, poza tym potrafiący to zobaczyć, ponieważ szalenie istotna jest w tym przypadku wyobraźnia. I to taka wyobraźnia, która przekracza pewne, społecznie wyznaczone granice. Przecież dla znacznej części populacji to, co stworzył Abreu byłoby niczym więcej, jak gorączkowym poruszaniem się po scenie (bez widocznego celu) półnagich tancerzy. Ci z bogatszą wyobraźnią ujrzą więcej... Znacznie więcej.

Obok intrygującej wieloznaczności spektakli, główną zaletą zarówno "Fuera de Campo", jak i pozostałych spektakli Teatru Tańca Zawirowania, są tancerze, którzy doskonale łączą profesjonalizm z pasją. Umiejętności z fantazją. Choćbyśmy nic innego w sztuce nie widzieli, warto ją zobaczyć właśnie dla nich, dla Elwiry Piorun, Bartosza Figurskiego, Karoliny Kroczak, Szymona Osińskiego. Ogromną przyjemność stanowi oglądanie ludzi świadomych możliwości i plastyczności swojego ciała. Oglądanie sposobu, w jaki się poruszają i jak akcentują najlżejsze emocje. (Kaja Owczarczyk - Teatralia)

„Teatr tańca po raz pierwszy”

Bez wcześniejszych przymiarek zadziwia czasem i zaskakuje wszystko. Krój i kolor, po efekt. Bez wcześniejszej przymiarki do teatru tańca (w ogóle), zadziwia i zaskakuje również Daniel Abreu z Teatrem Tańca Zawirowania.  Efekt Ich wspólnej pracy można było zobaczyć wczoraj na scenie przy Boleść 2, gdzie odbyła się premiera Fuera de Campo.

Pierwsza zaskakuje myśl o wolności skojarzeń. Półnadzy tancerze, w milczącym tańcu przemierzający scenę, niosący nieskończoność emocji i znaczeń, szybko rodzą przekonanie, że ich historia nie jest jedna i określona a różna i niepowtarzalna dla każdego jej obserwatora. Istnieje zatem wolność widza w tworzeniu historii i jego odpowiedzialność za emocje, które ta historia kreuje. Dzisiaj rozumiem, że wolność ta była obowiązkowa. I, że tylko uznając ją można było nie zamknąć uczuć lecz pozwolić im wybrzmieć - w kierunku, właściwym dla każdego widza (z osobna).

Współistnieje – i zadziwia pięknem – również wolność tancerza. Wolność ciała i ruchu, który mu nadaje i którym konsekwentnie kieruje. Poprzez ciało i ruch wyraża się wszystko, w sposób nie ograniczony niczym. Nawet scenografią, która opuszczona przez przedmioty, niczego nie zakłóca lecz tworzy konieczną przestrzeń.

Teatr tańca w choreografii D.Abreu to możliwość wyjścia poza ramę i schemat. Doskonała szansa, by zatrzymać się i zadziwić nad światem opowiedzianym przez taniec.

„Fuera de Campo” (Poza Kadrem) - Premiera w Centrum „Szegedyńska 9a”

Po czterech tygodniach wyczerpujących prób, Teatr Tańca Zawirowania, istniejący od 2004 roku przy Fundacji Scena Współczesna (której szefem jest  Dyrektor Sceny Współczesnej Teatru „Stara Prochoffnia” Włodzimierz Kaczkowski), dał 28 marca br. niezwykłą premierę w Teatrze „Wrzeciono” na Bielanach. Teatr mieści się w znakomitym kompleksie Bielańskiego Centrum Edukacji Kulturalnej przy ul. Szegedyńskiej 9a.

Jeszcze nie wszyscy odnaleźli ścieżki prowadzące do tego magicznego miejsca. Jeszcze nie wszyscy uwierzyli, że sztuka oferowana ZA DARMO warta jest zachodu, ale znaleźli się tacy, którzy w niedzielę wieczorem pojawili się w Centrum „Szegedyńska 9a” na wspaniałej artystycznej uczcie.

„Fuera de Campo” – po hiszpańsku albo – „Poza Kadrem”, w wolnym polskim tłumaczeniu, to sztuka o niezwykłym ładunku emocjonalnym. Istna apoteoza wolności ludzkiego ciała. Młody hiszpański choreograf – Daniel Abreu, nie bał się eksperymentów i dzięki temu stworzył widowisko, wymykające się jednowymiarowemu przekazowi. Sceny tańca „bez tańca”, istne fotograficzne potraktowanie dynamicznego obrazu, jakim jest ruch, to prawdziwa teatralna uczta,  pełna ekspresji i uczuć ocierających się o ekstazę.

Z mroku ogarniającego scenę  wyłaniali się ludzie – istoty, których ciała kolejno skupiały na sobie naszą uwagę. Widzieliśmy, więc postać tragiczną, odrzucającą własne ciało. Inną, na tyle słabą, że dosłownie zespoliła się  z potęgą kolejnego, które ją zniewoliło, przeniknęło i w efekcie (symbolicznie) odebrało jej tożsamość. Kolejna istota, walcząca, odnalazła własny, odmienny od dotychczasowego rytm – puls - tożsamość. Na naszych oczach prawie dokonało się wyzwolenie, gdy z mroku wychynęła kolejna postać i płomień wolności zgasł zdmuchnięty niepojętą dla nas siłą.

Pisząc te słowa, niespełna godzinę po występie, nadal mam w oczach obrazy wyczarowane przez znakomitych tancerzy-aktorów Teatru Tańca Zawirowania. Ich niezwykła wolność, wynikająca z nierzeczywistej dyscypliny i pełnej kontroli nad ciałem, pozwoliła przekazać mi, widzowi,  całą, opisywaną powyżej, indywidualnie interpretowaną historię.

Czy działa się ona „Poza Kadrem”, jak chciał i nazwał ją młody, hiszpański choreograf…? Nie wiem. Wiem natomiast, że była to niezwykła, intelektualna i artystyczna podróż w głąb ludzkiej psychiki. Istne starcie żywiołów: artysty i widza, w nierównym pojedynku, z którego zwycięsko zawsze wychodzi ludzka wrażliwość i „nieludzka” wyobraźnia.

Reasumując, warto było być tego wieczoru w Teatrze „Wrzeciono”. Warto odkryć własną ścieżkę prowadzącą do Centrum „Szegedyńska 9a”. Warto, wreszcie szukać Teatru Tańca Zawirowania na mapie teatralnej Warszawy, albo… 11 kwietnia o godzinie 19.00 pojawić się na kolejnym spektaklu granym w Centrum „Szegedyńska 9a”.

Spektakl „Chopin Ambiente”, jak zwykle będzie grany dla Państwa ZA DARMO! Znaczy to tylko tyle, że prawdziwa sztuka, nie ma ceny! ( Robert Tondera - Widz, aktor Teatru Rampa)

„Bałtyckie Spotkania Teatrów Tańca - połowa za nami”

(...) Wtorkowy wieczór w Operze Bałtyckiej upłynął pod znakiem występów dwóch teatrów tańca. Publiczność z entuzjazmem przyjęła „Fuera De Campo” – stworzony przez choreografa Daniela Abreu pokaz, którego premiera odbyła się w marcu, w warszawskim Teatrze Tańca „Zawirowania”. Występ czteroosobowej grupy tancerzy od pierwszych minut trzymał widownię w napięciu. Prosta scenografia i dyskretne światło kierowały uwagę publiczności na najmniejszy ruch półnagich tancerzy. Artyści jednocześnie tworzyli wspólne widowisko i osobny pokaz każdej indywidualności. (Joanna Adrian i Malwina Jakóbczyk). (...)

Samotność tancerza - recenzja spektaklu "Fuera de Campo"

"Fuera de Campo" ("Poza zasięgiem") warszawskiego Teatr Tańca Zawirowania w choreografii Hiszpana Daniela Abreu to precyzyjne, choć momentami zbyt jednostajne widowisko, w którym wypracowany gest dłoni ma przynajmniej równe znaczenie, jak układ taneczny.

"Fuera de Campo" - jedna z dwóch prezentowanych we wtorek, 12 września, propozycji Bałtyckich Spotkań Teatrów Tańca - jest spektaklem niezwykle ascetycznym. Jedynym elementem scenografii jest wysoka ściana zamykająca i ograniczająca scenę od tyłu, w przedstawieniu dominuje monotonna, industrialna muzyka, przeplatana długimi okresami ciszy. Tancerzy widzimy oświetlonych punktowym światłem; częściej jednak - ruszających się w półmroku, wręcz niedoświetlonych.
Ascetyczna jest jednak przede wszystkim precyzyjna choreografia Abreu. Skupił się on głównie na ciałach czwórki tancerzy, tak samo dopracowując drobne gesty czy wręcz poruszenia mięśni na plecach, jak ruch w solach czy duetach.

Spektakl toczy się w nieśpiesznym tempie. Ideą twórców jest ukazanie współczesnego, zatomizowanego świata, w którym, nawet będąc w tłumie, i tak przede wszystkim jesteśmy sami ze sobą. Wyraźnie widzimy momenty samotności i prób interakcji bohaterów (zachowania "prywatne" tancerze odgrywają z nagimi torsami, społeczne - w koszulkach), które to działania i tak kończą się brakiem porozumienia (jedyny układ synchroniczny całej czwórki tancerzy szybko "rozsypuje" się w cztery osobne choreografie). (Mirosław Baran Gazeta.pl)